De zomer dat ons huis werd gestolen

Hoofdstuk 3: En het stomst
Deel 12


'Ik denk niet dat het de bedoeling is om met twee keer zoveel kleren terug te komen van vakantie als toen je vertrok,' mopperde ze terwijl ze een klein stapeltje blouses voorzichtig in een van de dozen stopte, bovenop de spijkerbroeken die ze er eerst in had gestopt.

'Jij was degene die zei dat dat ene bloesje zo leuk bij de broek stond,' bracht haar dochter haar in herinnering en ze overhandigde haar moeder de stapel kleren die ze net op had gevouwen.

'Daarmee bedoelde ik niet dat je het HELE SETJE plus het bijbehorende tasje moest aanschaffen,' morde haar moeder en ze stopt de kleren ook in de doos.

'He, jij en papa waren anders degenen die zeiden dat ik dat suffe baantje moest nemen en moest sparen om de dingen te kunnen kopen die ik wil!'

Kiki keek lang genoeg op van het gestoorde spelletje 'schoenen memory' dat ze aan het spelen was om de juiste schoenen bij elkaar in te kunnen pakken om haar moeder een gepikeerde blik te geven.

Dat was wel een voordeel van dit hele gedoe; ze hoefde niet nog een astma aanval te riskeren om ze onder haar bed uit te diepen omdat haar bed verplaatst (en vernield) was. Samen met haar moeder had ze hem weer op zijn oorspronkelijke plaats neergezet, maar hij bleek te erg beschadigd te zijn om nog te kunnen staan, dus hadden ze hem neergelegd. Niet voordat Kiki haar schoenen weggehaald had, natuurlijk.

Ze had het donkerbruine vermoeden dat haar moeder het bed ook daar had willen hebben om de grote brandvlek uit het zicht te houden. Als de manier waarop haar ogen komisch groot waren geworden toen ze hem had gezien enige aanwijzing was, dan had ze er niet van geweten..

'En papa en ik zijn heel erg trots op je dat je het hebt volgehouden en doorgezet hebt,' zei haar moeder en ze trok een aantal rokjes waar Kiki nog niet aan toe was gekomen naar zich toe.

'Dat mag ook wel! Ik heb expres gespaard om te kunnen shoppen tijdens deze rotvakantie!' riep Kiki geprikkeld.

Het had haar wel 8 maanden gekost ook nog om het bedrag bij elkaar te krijgen. Al dat stomme werk dat ze had gedaan en al die chill sessies na school en in het centrum die ze had overgeslagen om geld te besparen.. al die smoesjes die ze had moeten verzinnen en alle bochten waarin ze zich had moeten wringen om haar vrienden en vriendinnen niet tegen zich in het harnas te jagen omdat ze steeds afzei… en waarvoor?

Ze had niet eens de kans gekregen om fatsoenlijk te shoppen, laat staan ervan te genieten.

Het was zelfs niets meer dan vette, onwijze mazzel geweest dat ze tijdens zo'n suffe toer waar ze door haar ouders op was meegesleept (meerdere keren zelfs!) toevallig in een dorpje waren terecht gekomen waar zich een paar redelijke winkels hadden bevonden. Het was zelfs nog grotere mazzel geweest dat ze 'vrije tijd' hadden gekregen van hun oersaaie oetlul van een gids 'om rond te kijken en alles echt in je op te nemen'.

Het enige dat Kiki 'in zich had opgenomen' waren de prijskaartjes van de kleren en accessoires die ze leuk vond. Iets dat ze overigens in sneltreinvaart had moeten doen, want haar ouders hadden erop gestaan om bij de groep te blijven. Dus was er amper tijd om te passen, laat staan om model te lopen of te keuren.

Het had de hele shopsessie een stuk minder leuk gemaakt.

Het gezeik van haar ouders dat ze op moest schieten, 'niet zo moest treuzelen' en dat ze 'dankbaar moest zijn dat ze überhaupt de kans kreeg om te shoppen' had haar humeur dusdanig bedorven dat ze de rest van de tour uit pure wrok sarcastisch commentaar had gegeven op al die zogenaamd boeiende dingen die gids hen vertelde en zijn uiterlijk (ook een nummer uit haar methode). Dit tot groot plezier van haar broertje en tot grote ergernis van.. zo'n beetje elke volwassene die zo onfortuinlijk was om binnen gehoorsafstand van haar te zijn. Zelfs haar ouders' waarschuwingen en reprimandes en standjes en half gefluisterde preken werkten niet.

Haar gemoed klaarde pas weer een beetje op toen ze zich thuis op had gesloten in haar 'kamer', haar buit op haar bed had uitgespreid en eens lekker de tijd had genomen voor een uitgebreide, 'one woman modeshow' voor haar spiegel. Het maakte het chagrijn en de bittere teleurstelling dat de lange shopsessie waar ze zo lang naar had uitgekeken niet zo gegaan was als ze gehoopt had wel iets beter.. maar de zure druiven werden er niet opeens zo zoet als honing van.

Veruit de grootste teleurstelling, dat ze haar nieuwste aanwinsten niet per direct met al haar vriendinnen had kunnen delen, werd er al helemaal niet beter van. Want wat had je aan een hele berg nieuwe kleren als je ze niet meteen op social media of whatsApp kon knallen zodat iedereen je kon overladen met complimentjes en/of jaloers kon zijn?

Kiki zuchtte door haar neus en pakte het paar enkellaarsjes bij elkaar. Nou ja, in ieder geval was het grootste deel van haar spullen inmiddels ingepakt. En in recordtijd ook. Ze kon zich bijna niet voorstellen dat de dingen die door haar kamertje van formaatje schoenendoos verspreid hadden gelegen in die twee koffers van haar hadden gepast. Tenzij haar koffers ontploft waren.

Haar moeder legde haar verzameling handtasjes boven op de rokjes en vouwde de doos zorgvuldig dicht voordat ze een hand gebruikte om het zweet van haar voorhoofd te wissen.

'Ach, het belangrijkste is dat we hier bijna klaar zijn,' zei ze opgewekt, alsof Kiki's laatste opmerking dwars langs haar heen was gegaan, als een vluchtige windvlaag.

Kiki maakte een onbestemd geluid en veegde het paar lila ballerina's bij elkaar. Ze streek zacht met het topje van haar vinger over het zachte materiaal in de ijdele hoop dat het haar een beetje troost zou bieden. Helaas was het enige dat het haar bracht de realisatie dat ze het zwierige luipaard print rokje dat er zo perfect bij paste thuis had laten liggen en dat ze het wel kon vergeten om dat in de nabije toekomst te kunnen dragen..

Met een nieuwe zucht die pijn deed aan haar luchtpijp stopte ze het schoeisel in de doos en vouwde toen snel de flappen dicht voordat het inhoud nog meer nare gevoelens naar boven kon halen.

'Was dat alles?' vroeg haar moeder en ze veegde haar vochtige pony nogmaals uit haar gezicht.

'Ik denk het,' antwoordde Kiki automatisch en zonder op te kijken. Ze duwde haar eigen pony, die nat was van haar eigen zweet uit haar ogen zodat ze deze vrijelijk door de ruimte kon laten glijden.

Zo zonder haar spullen leek het wel nog kleiner. Nu de grootste zooi weg was of ingepakt, de kast, het bed en het krukje weer op hun plek stonden – nou ja stonden, in het geval van het krukje en het bed lagen ze meer - was de afgeleefde vloerbedekking weer in zijn volle - lelijke – glorie te bewonderen en vielen de butsen en scheuren in het permanente interieur extra op. Als de koffers en dozen en de mensen weg waren waarschijnlijk nog meer. Kiki kon zich zelfs niet meer voor de geest halen of het haar opgevallen was toen ze hier aangekomen waren.


2020